Elflerin Kanı

Roman kabuslu bir geriyə dönüşlə açılır: balaca Ciri yenidən Cintra-nın yandırılmasını yaşayır — atlı zirehli döyüşçülər şəhəri yerlə-yeksan edir, qara zirehli, tükdən dəbilqəli bir cəngavər ona baxır, qız dəhşətdən yerindən tərpənə bilmir. Sonra kabusdan oyanır: gerçəklikdə Geralt onu meşədə bir kamp atəşinin yanında sakitləşdirir, "yalnız pis yuxu idi" deyir — amma qızın xatirələri parça-parçadır, nə baş verdiyini özü də dəqiq bilmir.

Səhnə kəskin şəkildə dəyişir: Bleobheris adlı nəhəng palıd ağacının altında böyük bir yarmarka gedir, ozan Dandelion (Jaskier) az öncə Geralt, Yennefer və "sürpriz uşaq" Ciri haqqında bir balat oxuyub. Kütlə — cücələr, elflər, tacirlər, cəngavərlər, kəndlilər — dərhal balatın "həqiqət" olub-olmadığını mübahisə etməyə başlayır. Sapkowski bununla romanın əsas texnikasını göstərir: hekayə birbaşa deyil, uydurma, şayiə və ziddiyyətli şahidliklər arasından, dolayı yolla ötürülür.

Mübahisə get-gedə qızışır: kimisi Geralt-ın artıq öldüyünü ("qılıncla yaşayan qılıncla ölər"), kimisi Yennefer-in Sodden döyüşündə həlak olduğunu iddia edir (abidədə adı yazılıb, deyilir). Cintra şahzadəsi Ciri-nin taleyi haqqında da üç fərqli versiya səslənir — kimisi böyükanası tərəfindən öldürüldüyünü, kimisi qaçarkən öldüyünü, kimisi ümumiyyətlə belə bir uşağın olmadığını iddia edir. Oxucu bilir ki, hamısı yalandır — Geralt da, Yennefer də, Ciri də sağdır — amma dünya buna inanmır.

Yarmarka səhnəsindən sonra fokus qısaca ozan Dandelion və sehrbaz Yennefer arasındakı gizli görüşə keçir. Yennefer ozanı təhlükədən qorumaq üçün Redanya-ya, etibarlı adamların yanına getməyə məcbur edir və "Cintra aslan balasını unut, Ciri adını heç eşitməmiş kimi davran" deyə xəbərdarlıq edir. Onun sözlərindən açıq-aşkar hiss olunur ki, Yennefer əslində gizli şəkildə kimisə — deməli, Ciri-ni — qoruyur, amma bunu birbaşa demir.

Fəsil Geralt-ın Ciri-ni gecə vaxtı, dağıntı halında olan qədim bir qalaya gətirməsiylə bağlanır: Kaer Morhen, Witcher-lərin məxfi yuvası. Qız siçanlarla dolu qaranlıq dəhlizlərdən, insan olmayan görkəmli mühafiz Eskel-dən qorxaraq keçir, sonda ocaq başında oturan üç Witcher-lə (Vesemir, Lambert, Coen) tanış olur. Geralt onu təqdim edərkən sadəcə deyir: "O bizim taleyimiz" — bu, bütün fəslin ən güclü, ən yadda qalan cümləsidir.

Sapkowski-nin üslub seçimi diqqətəlayiqdir: fəsil boyu heç bir "hərəkət" səhnəsi yoxdur (kabusdan başqa) — sadəcə söhbətlər, şayiələr, gecə səyahəti. Amma tam elə buna görə də fəsil gərginlik yaradır: oxucu hər kəsin bilmədiyi bir sirri (Geralt, Yennefer və Ciri-nin sağ olduğunu) bilə-bilə, dünyanın bundan xəbərsiz "əfsanə" uydurmasını izləyir — bu, klassik dramatik ironiya texnikasıdır.

Fəsil həmçinin siyasi fonu da qurur: Sodden döyüşü, Nilfgaard imperiyasının işğalları, sehrbazlar şurasının gücü — bunların hamısı arxa planda toxunulur, amma tam açılmır. Bu, Sapkowski-nin fəntəzi janrına gətirdiyi fərqi göstərir: sehr və canavarlardan çox, müharibənin, siyasətin və təbliğatın necə işlədiyi maraqlandırır onu.

• Hekayə birbaşa deyil, çəlişkili şahidliklər və şayiələr vasitəsilə ötürülür — oxucu "həqiqəti" bilə-bilə, dünyanın ondan xəbərsiz olduğunu izləyir (dramatik ironiya).
• Fəsil kəskin kontrastlarla qurulub: dəhşətli kabus → sakit kamp səhnəsi → gurultulu yarmarka mübahisəsi → gərgin gizli görüş → qaranlıq, sirli qala gəlişi.
• "O bizim taleyimiz" cümləsi fəslin bütün emosional yükünü bir neçə sözə sığdırır — Sapkowski-nin minimalist dialoq gücünün nümunəsidir.
• Tərcümə (Regaip Minareci, almancadan) axıcıdır, amma orijinal polyak mətni ilə müqayisədə bəzi elf/canavar terminləri fərqli səslənə bilər (kitabın əvvəlindəki lüğətdə izah olunur).