Kader Kılıcı

Hekayə bir tanışlıqla başlayır. Geralt — kitabda ona Witcher deyilir, yəni uşaqlıqdan seçilib mutasiyaya uğradılmış, sehrlə gücləndirilmiş peşəkar canavar ovçusu — yolda Borch adlı bir tacirlə rastlaşır. Borch-un ləqəbi «Üçkarga»dır, yanında iki qadın döyüşçü gəzdirir və qəribə dərəcədə maraqlıdır. O, Geraltı yeməyə dəvət edir və suallar verməyə başlayır: kimi öldürürsən, kimi öldürmürsən, hansı canlını ümumiyyətlə canavar sayırsan?

Bu söhbət adi görünür, amma əslində müəllif oxucuya peşənin qaydalarını izah edir. Geralt hər canlını öldürmür — yalnız insana təhlükə olanı. Borch bu cavabları diqqətlə dinləyir və Witcher-in əjdahalara qarşı soyuq münasibəti onun marağını daha da artırır.

Birlikdə Braa çayının o tayına keçmək istəyirlər, amma yolun bağlandığını görürlər: barrikada qurulub, gömrük budkasının önündə əsgərlər dayanıb və üstündə kral bayrağı dalğalanır. Buraxılış vərəqəsi olmayan dağlıq əraziyə keçə bilmir. Elə orada, budkanın arxasında Geralt köhnə dostu Dandelion-a rast gəlir — ozandır, lavtasını dinqildədir, hadisələri mahnıya çevirməyi sevir və hər şeydən xəbəri olur. O da keçə bilməyib. Dandelion vəziyyəti izah edir: Çoraktarla bölgəsində əjdaha peyda olub, insanların ona qarşı mübarizəsi nəticə verməyib və indi ov təşkil olunur.

Körpünü bağladan adam kral Niedamir-dir — Caingorn hökmdarı, gənc və hesablı. Onun əsl məqsədi əjdaha deyil: qonşu Malleore knyazlığını ələ keçirmək istəyir və bunun üçün ya knyaz qızı ilə evlənməli, ya da xalqın gözündə qəhrəmana çevrilməlidir. Əjdaha ona ikinci yolu açır. Ona görə də ovçuları yığır, amma yolu bağlayıb kənar iddiaçıların qabağını kəsir — dağlara yalnız onun buraxdıqları keçə bilər.

Barrikadaya bir nəfər də yaxınlaşır: sehrbaz Dorregaray. O, tam əks mövqedədir — əjdaha da təbiətin bir hissəsidir, onu öldürmək bütöv bir növü məhv etməkdir. Rüşvət və xoş sözlə keçid alır və dəstəyə qoşulur.

Gecə düşəndə hamı kralın karvanında toplanır. Ocağın ətrafında kim yoxdur: cücə dəstəsi, muzdlular, yerli milis, sehrbazlar, cəngavər Eyck — özünü ilahi missiya ilə vəzifələndirmiş, Witcher-ləri təbiətə zidd, lənətli varlıq sayan adam. Hələ əjdahaya çatmayıblar, amma xəzinənin necə bölünəcəyini artıq müzakirə edirlər. Sapkowskinin zarafatı budur: ən böyük təhlükə əjdaha deyil, bir yerə toplanmış bu adamlardır.

Geraltın burada olmasının əsl səbəbi isə ov deyil. Karvanda Yennefer var — güclü sehrbaz, Geraltla keçmişləri olan və aralarında heç vaxt bitməyən bir məsələ qalan qadın. İkisinin dialoqları bütün ov süjetindən daha kəskindir. Sapkowski heç vaxt «bunlar bir-birini sevir» demir; sadəcə iki adamın bir-birinin yanında necə narahat olduğunu göstərir.

Yol uçurumun kənarı ilə keçir və orada köhnə bir körpü var. Karvan üstündən keçərkən yamac sarsılır, izdiham qarışır və körpü çökür. Geralt yaralanan Yennefer-in arxasınca qaçır; Dandelion və digərlərinin köməyi ilə son anda xilas olurlar. Bu səhnə sadəcə hadisə deyil — süzgəcdir: kim geri dönür, kim davam edir, kim kimə əl uzadır, hamısı bir anda görünür.

Uçurumu keçənlərin sayı azalıb, təchizat qalmayıb, amma qalanlar yola davam edir. Nəhayət əjdahaya çatırlar və gördükləri mənzərə hər kəsi heyrətləndirir — çünki bu, gözlədikləri əjdaha deyil. Elə həmin andan hekayə ov olmaqdan çıxıb tam başqa bir şeyə çevrilir: kimin nə üçün ölməyə hazır olduğu bir-bir üzə çıxır.

Bundan sonrası spoylerdir. Ona görə burada dayanırıq və kitabı alıb oxumağınızı tövsiyə edirik — həmin son otuz səhifə bu hekayənin ən yaxşı hissəsidir. Amma buraya qədər oxuduğunuz maraqlı gəldisə və «qalanı üçün alıb-almamağa» qərar verə bilmirsinizsə, aşağıdakı spoyler bölməsinə baxa bilərsiniz.

• Altı müstəqil hekayə, hər biri 50–80 səhifə. Fasilə vermək asandır, bir gecədə bir hekayə oxunur.
• Üçüncü şəxs, əsasən Geraltın baxış bucağı. Xronologiya xəttidir, geri dönüş azdır.
• Cümlələr qısadır, dialoq ağırlıq təşkil edir. Təsvirlər yığcamdır — Tolkien tipli uzun dünya izahı yoxdur.
• Yumor quru və acıdır, adətən dialoqun içindədir. Türkcə tərcümədə (Regaip Minareci) bu tonun bir hissəsi yumşalıb.