Aşk Yakar

Roman güçlü bir sahneyle başlıyor. Yılbaşı gecesi Emma yine odasında kalmak istiyor, Meg siyah çizmelerini ödünç alıyor, Peyton ise yatağın altındaki kutudan üzerinde mavi el izleri olan beyaz bir tişört ve mavi bir takı kutusu çıkarıyor. Emma kutuyu onun elinden kapıp kapatıyor ama «artık çok geçti»: bir buçuk yıldır hissetmediği bütün acı geri dönüyor. Koşuya çıkıyor, bir parkta bayılacak gibi olana kadar çığlık atıyor ve sonra Peyton'a «Seninle geleceğim» diyor. Donovan bu sahnede yasın bedenle yaşanan yüzünü çok iyi yazıyor.

Sonraki bölümler Emma'nın «hissizliğe» dönmek için denediği yolların listesi gibi: ilk kez içki içmek, adını sabah zor hatırladığı Gev'in evinde uyanmak, bir partide Meg'i giysileriyle havuza itmek, Serena'nın desteğiyle bir konserde sahneden sırtüstü seyircilerin üzerine atlamak, Sara'nın yıkımından sonra dövmeciye gidip sol kalçasına kendi çizdiği bir resmi yaptırmak. Hepsinin altında aynı istek var: ya hiçbir şey hissetmemek ya da acıyı başka bir hisle — adrenalinle, fiziksel acıyla — bastırmak. Bu psikoloji inandırıcı ve genç bir okur için tanıdık olabilir.

En etkileyici epizot Sara'nın gece yarısı telefonu. Liseden beri sevdiği, «birbirimiz için yaratılmışız» dediği Jared, New York Times'ta nişan ilanı vermiş. Emma fotoğrafı internette buluyor, telefonu düşürüp tuvalete koşuyor ve kusuyor, sonra Sara'nın hıçkırıklarını saatlerce dinliyor: «Bana ihtiyacın olduğu sürece hiçbir yere gitmiyorum.» Burada Emma ilk kez kendi acısını unutup bir başkasınınkine destek oluyor. Ama hemen ardından gelen cümle kitabın asıl düğümünü açıyor: «Her seçimin bir sonucu vardır. Kalbimin acıyla atmasına sebep olan ne varsa hak etmiştim hepsini.»

Cole romanın «kurtarıcı» karakteri ve kitabın zayıf yanı burada görünüyor. Sarışın, sakin, sörf yapan, işletme okuyan bu çocuk Emma'yı kütüphanede sessizce bekliyor, «on beş dakika» istiyor, sarhoşken onu öpmüyor, eve getirip üzerini örtüyor, hayvanat bahçesine götürüp zürafa besletiyor. Her şeyi doğru yapan, hiçbir kusuru olmayan sevgili tipi tür için tanıdık. Santa Barbara'daki bir haftaları — yağmurlu günlerde bin parçalık yapboz, sörf dersi, sessiz akşamlar — güzel yazılmış, ama olay örgüsü sık sık beklenen yollardan ilerliyor.

Romanın en karanlık sahnesi kimsenin fark etmediği bir an. Ağır bir geceden sonra Emma okyanusa giriyor, sırtüstü uzanıp kıyıdan uzaklaşıyor, kulaklarına dolan suyun sesinde «hiçbir şeyin önemi olmadığını» hissediyor ve suyun onu yutmasına izin vermenin nasıl olacağını düşünüyor. Sonra kano gezisinde, eski bir anının sesini duyarak («Atla Emma»), kimseye söylemeden yüksek bir kayalıktan suya atlıyor ve dipteki kayalara çarpıyor. Yazar bu sahneleri romantikleştirmeden, soğuk ve kesin bir dille yazıyor; bu, kitabın en değerli yanı.

Teknik açıdan Türkçe çeviri akıcı ama redaksiyon zayıf: künyede özgün ad bile «Out Of Breathe» diye yanlış yazılmış. Serinin üçüncü kitabı olduğu için Evan, Jonathan ve Emma'nın annesiyle ilgili pek çok şey yalnızca ima ediliyor; önceki kitapları okumayan bir okur için bu, ilk yüz sayfayı kafa karıştırıcı kılıyor. Yine de yasın nasıl saklandığını ve nasıl patladığını gösteren bölümler türün ortalamasının üzerinde.

• Yasın bedende yaşanan yüzünün kesin bir anlatımı
• Kendine zarar vermenin romantikleştirilmeden gösterilmesi
• Kadın dostluğunun samimi ve sıcak portreleri