Aşk Yakar

Roman güclü bir səhnə ilə başlayır. Yeni il gecəsi Emma yenə otağında qalmaq istəyir, Meg çəkmələrini borc alır, Peyton isə çarpayının altındakı qutudan mavi əl izləri olan ağ köynəyi və mavi bir zinət qutusunu çıxarır. Emma qutunu onun əlindən qapıb bağlayır, amma «artıq gec idi»: bir il yarımdır hiss etmədiyi bütün ağrı geri qayıdır. Qaçışa çıxır, parkda bayılana qədər qışqırır və sonra Peytona deyir: «Səninlə gəlirəm.» Donovan bu səhnədə kədərin fiziki, bədəndə yaşanan tərəfini çox yaxşı yazır.

Sonrakı fəsillər Emmanın «hissizliyə» qayıtmaq üçün sınadığı yolların siyahısıdır: ilk dəfə içki içmək, adını səhər güclə xatırladığı Gevin evində oyanmaq, partidə Megi paltarla hovuza itələmək, Serenanın dəstəyi ilə konsertdə səhnədən arxası üstə tamaşaçıların üstünə tullanmaq, Saranın faciəsindən sonra tatu salonuna gedib sol ombasına özünün çəkdiyi rəsmi döydürmək. Hər birinin arxasında eyni istək var: ya heç nə hiss etməmək, ya da ağrını başqa bir hisslə — adrenalinlə, fiziki acı ilə — basdırmaq. Bu psixologiya inandırıcıdır və gənc oxucu üçün tanış ola bilər.

Ən təsirli epizod Saranın gecə yarısı zəngidir. Lisedən bəri sevdiyi, «bir-birimiz üçün yaradılmışıq» dediyi Cared «New York Times»da nişan elanı verib. Emma şəkli internetdə tapır, telefonu yerə salıb tualetə qaçır və qusur, sonra Saranın hıçqırıqlarını saatlarla dinləyir: «Mənə ehtiyacın olduğu müddətcə heç yerə getmirəm.» Burada Emma ilk dəfə öz ağrısını unudub başqasının ağrısına dayaq olur. Amma ardınca gələn cümlə kitabın əsas düyününü açır: «Hər seçimin bir nəticəsi var. Ürəyimi ağrıdan hər şeyi haqq etmişdim.»

Koul romanın «xilaskar» obrazıdır və burada kitabın zəif tərəfi görünür. Sarışın, sakit, sörf edən, biznes oxuyan bu oğlan Emmanı kitabxanada sakitcə gözləyir, «on beş dəqiqə» vaxt istəyir, sərxoş olanda öpmür, onu evə gətirib yorğan örtür, hayvanat parkına aparıb zürafə yedizdirir. Hər şeyi doğru edən, heç bir qüsuru olmayan sevgili obrazı janr üçün tanışdır. Onların Santa Barbaradakı bir həftəsi — yağışlı günlərdə min parçalı tapmaca yığmaq, sörf dərsi, susqun axşamlar — gözəl yazılıb, amma süjet tez-tez gözlənilən yollarla irəliləyir.

Romanın ən qaranlıq səhnəsi kimsənin fərq etmədiyi bir andır. Ağır bir gecədən sonra Emma okeana girir, arxası üstə uzanıb sahildən uzaqlaşır, qulaqlarına dolan suyun səsində «heç nəyin əhəmiyyəti olmadığını» hiss edir və suyun onu udmasına icazə verməyin necə olacağını düşünür. Sonra kanoe səfərində, köhnə xatirənin səsini eşidərək («Atla, Emma»), heç kimə demədən hündür qayadan suya tullanır və dibdəki daşlara dəyir. Müəllif bu səhnələri romantikləşdirmədən, soyuq və dəqiq yazır; bu, kitabın ən dəyərli tərəfidir.

Texniki baxımdan türkcə tərcümə axıcıdır, amma redaktə zəifdir: orijinal ad künyədə belə «Out Of Breathe» kimi səhv yazılıb. Seriyanın üçüncü kitabı olduğu üçün Evan, Conatan və Emmanın anası ilə bağlı çox şey yalnız işarə kimi verilir; əvvəlki kitabları oxumayan oxucu üçün bu, ilk yüz səhifəni çaşdırıcı edir. Buna baxmayaraq, kədərin necə gizləndiyini və necə partladığını göstərən hissələr janrın orta səviyyəsindən yüksəkdir.

• Kədərin bədəndə yaşanan tərəfinin dəqiq təsviri
• Özünə zərər vermənin romantikləşdirilmədən göstərilməsi
• Qadın dostluğunun səmimi və isti portretləri