Kader Kılıcı

Öykü bir tanışmayla başlar. Geralt — kitapta ona Witcher denir, yani çocukken seçilip mutasyona uğratılmış, büyüyle güçlendirilmiş profesyonel canavar avcısı — yolda Borch adında bir tüccarla karşılaşır. Borch'un lakabı "Üç Karga"dır, yanında iki kadın savaşçı gezdirir ve tuhaf bir şekilde meraklıdır. Geralt'ı yemeğe davet eder ve sorular sormaya başlar: kimi öldürürsün, kimi öldürmezsin, neyi canavar sayarsın?

Bu sohbet sıradan görünür ama yazar aslında okuyucuya mesleğin kurallarını anlatır. Geralt her canlıyı öldürmez — yalnızca insana tehdit olanı. Borch bu cevapları dikkatle dinler ve Witcher'ın ejderhalara karşı soğukkanlı tavrı merakını daha da artırır.

Birlikte Braa nehrinin öte yakasına geçmek isterler ama yolun kapalı olduğunu görürler: barikat kurulmuş, gümrük kulübesinin önünde askerler durmakta ve üstünde kraliyet sancağı dalgalanmaktadır. Geçiş belgesi olmayan dağlık bölgeye giremez. Tam orada, kulübenin arkasında Geralt eski dostu Dandelion'la karşılaşır — bir ozandır, lavtasını çalar, olayları şarkıya dönüştürmeyi sever ve her şeyden haberdardır. O da geçemiyor. Dandelion durumu anlatır: Çoraktarla bölgesinde bir ejderha belirmiş, halkın ona karşı mücadelesi sonuç vermemiş ve şimdi bir av düzenleniyor.

Köprüyü kapatan kişi Kral Niedamir'dir — Caingorn hükümdarı, genç ve hesapçı. Asıl amacı ejderha değildir: komşu Malleore prensliğini ele geçirmek ister, bunun için ya prensesle evlenmeli ya da halkın gözünde kahramana dönüşmelidir. Ejderha ona ikinci yolu açar. Bu yüzden avcıları toplar ama yolu kapatıp diğer taliplerin önünü keser — dağlara yalnızca onun geçirdikleri ulaşabilir.

Barikata bir kişi daha yaklaşır: büyücü Dorregaray. O tam tersi bir görüştedir — ejderha da doğanın bir parçasıdır, onu öldürmek bütün bir türü yok etmektir. Rüşvet ve tatlı dille geçiş alır ve gruba katılır.

Gece olduğunda herkes kralın kervanında toplanır. Ateşin çevresinde kimler yoktur ki: bir cüce çetesi, paralı askerler, yerel milis, büyücüler, kendini ilahi bir görevle yükümlü sayan ve Witcher'ları doğaya aykırı, lanetli varlıklar gören şövalye Eyck. Daha ejderhaya ulaşmamışlardır ama hazineyi nasıl bölüşecekleri şimdiden tartışılmaktadır. Sapkowski'nin şakası budur: en büyük tehlike ejderha değil, bir araya toplanmış bu kalabalıktır.

Geralt'ın burada olmasının asıl nedeni ise av değildir. Kervanda Yennefer vardır — güçlü bir büyücü, Geralt'la geçmişi olan ve aralarında hiç bitmeyen bir mesele kalan kadın. İkisinin diyalogları tüm av hikayesinden daha keskindir. Sapkowski hiçbir zaman "bu ikisi birbirini seviyor" demez; sadece iki insanın birbirinin yanında nasıl huzursuz olduğunu gösterir.

Yol bir uçurumun kenarından geçer ve orada eski bir köprü vardır. Kervan geçerken yamaç kayar, kalabalık dağılır ve köprü çöker. Geralt yaralı Yennefer'in peşinden koşar; Dandelion ve diğerlerinin yardımıyla son anda kurtulurlar. Bu sahne sadece bir olay değildir — bir süzgeçtir: kim geri döner, kim devam eder, kim kime el uzatır, hepsi bir anda ortaya çıkar.

Uçurumu geçenlerin sayısı azalmış, erzak tükenmiştir ama kalanlar yola devam eder. Sonunda ejderhaya ulaşırlar — ve gördükleri manzara herkesi şaşırtır, çünkü bu beklenen ejderha değildir. Tam o andan itibaren öykü bir av olmaktan çıkıp bambaşka bir şeye dönüşür: kimin ne için ölmeye hazır olduğu birer birer ortaya çıkar.

Bundan sonrası spoylerdir. Bu yüzden burada duruyoruz ve kitabı alıp kendiniz okumanızı öneririz — son otuz sayfa öykünün en iyi kısmıdır. Ama buraya kadar okuduklarınız ilginizi çektiyse ve gerisini alıp almamaya karar veremiyorsanız, aşağıdaki spoiler bölümüne bakabilirsiniz.

• Altı bağımsız öykü, her biri 50–80 sayfa. Ara vermek kolaydır, bir gecede bir öykü okunur.
• Üçüncü şahıs, ağırlıklı olarak Geralt'ın bakış açısından. Kronoloji doğrusaldır, geri dönüş azdır.
• Cümleler kısadır, ağırlığı diyalog taşır. Betimlemeler yalındır — Tolkien tarzı uzun dünya anlatımı yoktur.
• Mizah kuru ve acıdır, genellikle diyaloğun içindedir.