Zəfər Tağı
Uyğundur
- Qaranlıq, atmosferik, "film noir" ovqatlı ədəbiyyat sevən oxuculara
- Sürgün, kimliksizlik və müharibəərəfəsi Avropasının psixologiyasına maraq göstərənlərə
- Remarkın "Qərb Cəbhəsində Dəyişiklik Yoxdur" kimi əsərlərini sevib, onun sevgi haqqında yazdıqlarını da oxumaq istəyənlərə
Uyğun deyil
- Sürətli tempolu, hadisə-yönümlü romanlar axtaran oxuculara — kitab çox vaxt daxili monoloqlarla, ağır ovqatla irəliləyir
- Xoşbəxt sonluqlu, rahatladıcı oxu istəyənlərə — roman əvvəldən sona qədər itki və labüdlük hissi daşıyır
- Fransız/alman tarixi-mədəni kontekstinə (1930-cu illər Parisi, sürgün icması) bələd olmadan oxumaq istəməyənlərə — bir çox kontekstual detal izahsız verilir
Roman, Ravikin gecə yarısı Parisdə evsiz-eşiksiz gəzən, iri addımlarla "qəribə tərzdə səndələyən" bir qadını körpüdə saxlamasıyla başlayır. Qadının rəngi avazımış, gözlərində "ümidsiz bir parıltı" var — Ravik bunu sözsüz oxuyur və instinktiv olaraq onu buraxmır, halbuki, öz sözləri ilə, "belə qadınları çox görmüşdü".
Ravik onu meyxanaya aparıb araq içirdir, sonra "evə gedin" deyəndə qadının "Evə?" sualı ilə cavab verməsi — onun da özü kimi sığınacaqsız, kimliyi bəlirsiz biri olduğunu üzə çıxarır. Bu səhnə, iki tənha adamın bir-birinə tərəf, izahsız, demək olar sözsüz bir yaxınlaşmasını təsvir edir.
Ravik onu öz otağına — "qaçqınlar üçün" olan balaca "İnternasional" mehmanxanasına — aparır, çarpayısını verib özü divanda yatmağa hazırlaşır. Qadının "işığı yandırın, qorxuram" xahişi, onun köməyə ehtiyacından daha dərin bir travmadan xəbər verir, amma bu, hələ adlandırılmır.
Fəsil, Ravikin cərrahiyyə otağına — Doktor Veberlə birgə uğursuz bitən bir əməliyyatdan sonrakı yorğunluğuna keçidlə bağlanır. Bu paralel, romanın əsas ritmini müəyyən edir: gecələr yad insanlarla keçən kövrək anlar, gündüzlər isə ölümlə, sənədsizliklə, sürgünün gündəlik amansızlığı ilə keçən iş.
- Remark daxili monoloqu birbaşa nitqlə elə qarışdırır ki, Ravikin yorğunluğu, sinizmi və gizli mərhəməti eyni cümlədə hiss olunur
- "Zəfər Tağı" fiziki qülləsi mətndə simvolik lövbər kimi təkrarlanır — ilk fəsildə dumanda itən uzaq bir kölgə, romanın sonunda isə müharibənin qara pərdəsi altında görünməz olan bir işarə
Eyni müəllifin müharibənin insan üzərindəki fiziki və mənəvi dağıntısını təsvir edən ilk böyük əsəri
Tarixi fəlakətin kölgəsində keçən, qaçınılmaz sona məhkum bir sevginin təsviri baxımından oxşar ovqat
Ravik Parisdə Almaniyada onu işgəncəyə məruz qoymuş gestapoçu Haake-ni tanıyır. Haake-nin «dindirmələri»ndən sonra Ravikin dostları şikəst olub, sevdiyi Sibilla isə özünü asıb. Ravik Haake ilə tanış olur, onu maşınla şəhərdən kənara aparır, yolda keçmişi xatırladır və öldürür. Sonra meyiti tanınmaz hala salıb torpağa basdırır, barmağındakı üzüyü çıxarır. Xatirələr onu ilk dəfə buraxır.
Joan Madou Ravikdən ayrılıb bir aktyorla yaşayır. Bir gecə aktyor qısqanclıqla ona atəş açır, sonra ağlaya-ağlaya «vurmaq istəmirdim, kor təsadüf idi» deyir. Ravik onu xəstəxanada əməliyyat etmək istəyir, amma güllə elə yerdədir ki, çıxarmaq mümkün deyil. Joan ölür, Ravik dəfnini Veber-ə və dostu Morozova tapşırır.
Müharibə elan olunur. Ravik son azad saatlarını Lüksemburq bağında keçirir, sonra polis sənədsiz mühacirləri, o cümlədən onu, mehmanxanadan toplayıb aparır. Morozov-la «müharibədən sonra Fouquet-də görüşərik» deyib vidalaşır. Maşın Etual meydanından keçir. Hər yer qaranlıqdır, «Zəfər tağı» belə görünmür.
Problem görürsünüzsə bizə yazın. Nəşriyyat, müəllif, hüquq sahibi və ya sadəcə oxucu — fərqi yoxdur. Bu icmalda təlif hüququ baxımından problemli bir şey varsa, icmal yazarı saytın qaydalarını pozubsa, yaxud sadəcə təklifiniz və ya iradınız varsa, hey@kitabdanevar.com ünvanına yazın. Məsələni məhkəməyə aparmadan, öz aramızda həll etmək istəyirik: müraciəti 48 saat ərzində araşdırır, lazım gələrsə icmalı düzəldir və ya tamamilə silirik.
